Comprendre le rôle des œstrogènes pendant la périménopause est essentiel pour anticiper les bouleversements du corps. Durant cette transition, la fluctuation de ces hormones clés influence votre énergie et votre moral. Découvrez comment naviguer sereinement durant la périménopause en décryptant ces mécanismes biologiques et leurs solutions.

Les trois principaux types d'œstrogènes

Często mówi się ogólnie o „estrogenach”, ale w rzeczywistości istnieją trzy główne rodzaje tych hormonów, które pełnią różne funkcje i mają różne źródła pochodzenia.

Estradiol (E2) jest głównym estrogenem u kobiet w wieku rozrodczym. Jest on wytwarzany przez pęcherzyki jajnikowe w trakcie cyklu menstruacyjnego i jest najsilniejszy pod względem biologicznym, wywierając liczne oddziaływania na organizm. To właśnie jego spadek w okresie przedmenopauzalnym oraz gwałtowny spadek w okresie menopauzy mogą być przyczyną wielu objawów menopauzy, takich jak uderzenia gorąca, zaburzenia snu, suchość pochwy, zmęczenie czy wahania nastroju.

Estron (E1) jest wytwarzany głównie przez tkankę tłuszczową i nadnercza. Po menopauzieestron (E1) staje się główną formą estrogenu w organizmie, ale jego aktywność hormonalna jest słabsza niż w przypadku estradiolu. W związku z tym tylko w niewielkim stopniu rekompensuje spadek poziomu estradiolu.

Estriol (E3) to szczególny estrogen wytwarzany głównie przez łożysko w czasie ciąży. Jego działanie estrogenowe jest słabsze.

Rola estrogenów u kobiet

Estrogeny nie są zwykłymi „hormonami rozrodczymi”; są to prawdziwi wielozadaniowi przekaźnicy, którzy oddziałują na niemal cały organizm kobiety. Wytwarzane głównie przez jajniki, krążą we krwi i wiążą się z receptorami znajdującymi się w mózgu, kościach, sercu, skórze i, oczywiście, w układzie rozrodczym.

Estrogeny, a w szczególnościestradiol, odgrywają kluczową rolę w wielu procesach zachodzących w organizmie, wykraczając daleko poza kwestie płodności.

• Przede wszystkim biorą udział w regulacji cyklu miesiączkowego, sprzyjając pogrubieniu błony śluzowej macicy, aby przygotować macicę na ewentualną ciążę.
• Przyczyniają się one również do zdrowia kości, hamując degradację tkanki kostnej i wspierając aktywność komórek odpowiedzialnych za tworzenie kości (osteoblastów). Jest to zresztą jeden z powodów, dla których ryzyko osteoporozy wzrasta po menopauzie.
• Estrogeny odgrywają również ważną rolę w ochronie układu sercowo-naczyniowego. Sprzyjają one prawidłowemu rozszerzaniu się naczyń krwionośnych, poprawiają krążenie krwi i przyczyniają się do utrzymania korzystniejszego profilu lipidowego (poziomu cholesterolu)
• Wpływają one również narównowagę emocjonalną, oddziałując na produkcję i działanie niektórych neuroprzekaźników, takich jak serotonina i dopamina, które mają wpływ na nastrój, motywację i ogólne samopoczucie.
• Ponadto estrogeny wpływają na zdrowie skóry i błon śluzowych, stymulując produkcję kolagenu, wspomagając nawilżenie tkanek oraz utrzymując elastyczność skóry.

Jak zmienia się poziom estrogenów w okresie okołomenopauzalnym?

Wbrew powszechnemu przekonaniu spadek poziomu estrogenów nie przebiega liniowo. Okres przedmenopauzalny charakteryzuje się raczej niestabilnością hormonalną. Często obserwujemy „rollercoaster”: organizm, wyczuwając, że jajniki tracą siły, wysyła coraz silniejsze sygnały (poprzez hormon FSH), próbując stymulować produkcję estrogenów.

Nie jest więc rzadkością, że występują fazy hiperestrogenizmu (nadmiar estrogenów) przeplatające się z fazami hipoestrogenizmu (niedobór estrogenów). To właśnie ten hormonalny chaos charakteryzuje okres przedmenopauzalny i wyjaśnia, dlaczego z cyklu na cykl możesz czuć się inaczej. W miarę zbliżania się do menopauzy produkcja hormonów ostatecznie zmniejszy się na stałe.

Objawy spadku poziomu estrogenu

Kiedy poziom estrogenu zaczyna znacznie spadać, organizm wysyła różne sygnały ostrzegawcze. Każda kobieta jest wyjątkowa, ale niektóre objawy są nie do pomylenia:

• Uderzenia gorąca i nocne poty: niedobór estrogenów zaburza pracę ośrodka regulacji temperatury ciała.
• Suchość błon śluzowych: objawia się to często suchością pochwy lub oczu, a także utratą elastyczności skóry.
• Zaburzenia nastroju: często występują drażliwość, niepokój lub epizody depresyjne.
• Zmęczenie i zaburzenia snu: trudności z zasypianiem lub wczesne budzenie się związane ze spadkiem poziomu hormonów.
• Bóle stawów: ponieważ estrogeny mają działanie przeciwzapalne, ich spadek może wywołać bóle stawów.

Naturalne sposoby na wsparcie poziomu estrogenu

Całkiem możliwe jest wspieranie swojego układu hormonalnego za pomocą łagodnych metod i odpowiedniego stylu życia.

1. L'alimentation : privilégiez les phyto-œstrogènes (soja bio, légumineuses) qui miment l'action des œstrogènes dans le corps de façon légère. Consommez des oméga-3 (petits poissons gras, huile de colza) pour soutenir le système nerveux.
2. Fitoterapia: niektóre rośliny są cennymi sprzymierzeńcami. Koniczyna czerwona lub szałwia pomagają regulować uderzenia gorąca, natomiastczarny aktéa wpływa na ogólną równowagę hormonalną.
3. Radzenie sobie ze stresem: spadek poziomu estrogenu może sprawić, że organizm stanie się bardziej wrażliwy na stres i wahania poziomu kortyzolu, hormonu stresu. Praktyki takie jak joga, medytacja czy trening koherencji serca mogą pomóc w lepszej regulacji stresu i utrzymaniu ogólnej równowagi.
4. Ruch: regularna aktywność fizyczna pomaga utrzymać gęstość kości i poprawia wrażliwość receptorów hormonalnych.

Quand faut-il envisager un traitement hormonal ?

Pomimo wszystkich naturalnych metod jakość życia niektórych kobiet nadal pozostaje poważnie ograniczona. Jeśli objawy (silna bezsenność, depresja, obezwładniające uderzenia gorąca) uniemożliwiają prowadzenie normalnego życia, należy zgłosić się do lekarza.

Le THM (Traitement Hormonal de la Ménopause), ou traitement substitutif, peut être envisagé. Aujourd'hui, les médecins privilégient souvent des hormones "bio-identiques" (dont la structure est identique à celle produite par le corps) par voie cutanée pour les œstrogènes et par voie vaginale ou orale (ovules) pour la progestérone.

Najważniejsze jest, aby omówić to z lekarzem (zwłaszcza ginekologiem) w celu oceny stosunku korzyści do ryzyka w oparciu o historię chorób. Nie ma tu żadnej nieuchronności: okres okołomenopauzalny to etap przejściowy, a nie choroba, i dla każdej kobiety istnieją odpowiednie rozwiązania.